Artikel in het Nieuw Israelitisch Weekblad, 12 april 2002.

Door Tom Struick van Bemmelen, voorzitter Likoed Nederland, oud-lid van de Eerste
Kamer en voormalig secretaris buitenland van de VVD.

Na een eindeloze reeks van zelfmoordaanslagen op willekeurige, onschuldige
Israelische burgers kon zelfs een blinde zien aankomen dat er een harde reactie
moest volgen. Als een verwend kind bleef Arafat om een pak slaag jengelen. Nu
hij het terecht krijgt, protesteren meteen tientallen verontruste
‘vredesactivisten’ van veelal Europese origine.

Tijdens de aanslagen in Israel hoorde je die niet, die vonden zij blijkbaar
gerechtvaardigd, maar Arafat betuigen zij thans gaarne hun sympathie.

U en ik vinden dat misschien van een vreemde smaak getuigen, maar die
‘vredesactivisten’ hebben zichzelf ook niet gemaakt. Zij vormen een wrang
bijprodukt van tientallen jaren Europese Midden-Oosten politiek. In de zucht
naar eenwording moest er vooral, hoe gekunsteld vaak ook, een eigen Europese
buitenlandpolitiek worden ontwikkeld. Uiteraard het liefst wat afwijkend van het
Amerikaanse beleid om zo de eigen identiteit te markeren. Dus werd het
pro-Palestijns.

Jarenlang hebben Europese leiders Arafat letterlijk en figuurlijk geknuffeld. Bij
hun ontmoetingen vonden zij het geven van een hand te kil en dus werden er
naar Oost-Europees gebruik twee pakkerds gegeven. Die begroetingswijze stamt
uit de dagen van de Koude Oorlog, toen Arafat zijn vrienden voornamelijk in de
landen van het Warschau-pact moest zoeken.

De pro-Irakese houding van Arafat en zijn mensen tijdens de Golfoorlog
vormde een teleurstelling die maar gauw moest worden vergeten.

De Europeanen waren snel overtuigd dat de stichting van een Palestijnse staat
uiteindelijk tot de oplossing van de complexe problemen in het Midden-Oosten
zou leiden. Allerlei praktische zaken, zoals de veiligheid van Israel of het
financieel-economische draagvlak van zo een mini-staatje, kregen daarbij geen
aandacht (de Arabische bevolking was altijd in belangrijke mate afhankelijk van
de werkgelegenheid in Israel).

Het is zeer te betreuren, zowel voor de zich Palestijn-noemende Arabieren als
voor de Europeanen, dat alle financiele en politieke steun aan het bewind van
Arafat tot weinig of niets heeft geleid, waarschijnlijk zelfs eerder
contra-produktief.

Over de financiele steun kunnen wij kort zijn, die is grotendeels onder de
niet-armen verdeeld. Daarnaast is een gedeelte gebruikt om terroristen te
betalen en wapenaankopen te doen, zoals Israel nu met de in het hoofdkantoor
van Arafat in Ramallah gevonden documenten kan aantonen (zie bijvoorbeeld op
onze site www.likud.nl). Gelukkig heeft de Europese burger er toch geen zicht
op, dus doet het hem geen pijn.

De politieke steun heeft bij Arafat geleid tot een grote mate van
zelfoverschatting, waardoor hij zich ontwikkelde tot een soort van
‘theaterfiguur’. Als de Europese leiders zich tot echte vrienden van Arafat
wilden maken, dan hadden zij hem met raad en daad moeten steunen en hem
vooral moeten afremmen in zijn haatcampagne. Juist Arafat had geen verkeerde
aanmoediging nodig.

Het jarenlange stilzwijgen over de haatcampagne tegen Joden en Israel
op de officiele Palestijnse radio en televisie legt een zware schuld op de
Europese schouders. Hieronder valt ook de financiering van haatdragend
lesmateriaal voor jonge kinderen. Die haat is daardoor diep gezaaid. Het gevolg
daarvan is totaal niet onderkend en komt nu tot uiting in een ook letterlijk groot
zelfvernietigend effect. Jonge mensen die zich tot bom degraderen om
onschuldige mensen op te blazen behoren ook tot de slachtoffers. Maar zij zijn
dit wel van hun eigen omgeving, van een duivelse propaganda.

De huidige generaties zijn daarmee volstrekt verloren voor enig
vredesproces, Daar moet ik helaas somber over zijn. Als er ergens
mensenrechten in dit conflict geweld zijn aangedaan, dan zijn het de rechten
van jonge Palestijnse kinderen. Aangedaan niet door de zogenaamde vijand
Israel, maar door hun eigen regime.

Nu het meer gaat spannen en Israel noodgedwongen krachtdadig moet optreden
hoor ik deze dagen de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken steeds
vaker mummelen dat Europa de inspanningen van de Amerikaanse bemiddelaar
Zinni wil ondersteunen. De heer Solana, de Europese coordinator, werd niet
toegelaten tot Arafat en mocht terug naar Brussel.

Voor Arafat wordt het perspectief somberder als zijn Europese vrienden
zich wat losser maken. Maar hij had dat kunnen voorzien, Europa had eerder
ook niet veel moeite om Israel de rug toe te draaien.

En de toekomst? Natuurlijk liggen er nog de plannen voor de korte en lange
termijn, de plannen Tenet en Mitchell. Beide genieten de steun van premier
Sharon, net als de laatste voorstellen van de Amerikaanse gezant Zinni van vlak
voor Pesach. Die laatste zijn helaas door Arafat verworpen, hij wilde de
anti-terrorisme bepalingen daarvan niet onderschrijven. Dat was de reden dat de
huidige Israelische actie wel moest volgen.

Arafat heeft daarmee definitief de geest uit de fles laten ontsnappen. De
werkelijkheid is dat de opgewekte haat, nota bene vooral sinds negen jaar
geleden de Oslo-akkoorden werden getekend, niet met een knopje kan worden
teruggedraaid. Daarom is de vrees gerechtvaardigd dat bovengenoemde plannen
nog lang besproken zullen worden, maar uitgevoerd?

Na het afwijzen van de voorstellen van Barak in het jaar 2000 moet de kans op
een oplossing zeer laag worden ingeschat. Barak bood al in ruil voor vrede aan
om een Palestijnse staat te creeren met vrijwel de volledige Westbank, Gaza en
Oost-Jeruzalem. Zo ver was de Likoed toen zeker niet, net als vandaag. Maar
uiteraard is ook de Likoed bereid tot grote concessies als daar een werkelijke
vrede tegenover staat. Het voorstel werd echter al door Arafat verworpen.

Als jarenlange onderhandelingen niet tot een vreedzame oplossing mochten
leiden is de tijd wellicht daar dat Israel afscheid moet nemen van zijn
onderhandelingspartner en overgaat tot een eigen voorlopige boedelverdeling.

Beveiliging van de dan nieuwe grenzen met een muur moet dan de
broodnodige rust brengen voor beide partijen. Voor veel Europese landen wacht
dan een mooie taak om de Palestijnen te helpen bij de opbouw van het gebied.
Uiteraard met meer controle op de bestedingen, zodat deze inderdaad de
allerarmsten ook eens ten goede komen.