• Donderdag, 27 Juli 2017
  • 4 Av, 5777

Likoed Nederland

Waarom Netanyahu, de Churchill van onze tijd, het Congres moet toespreken

Maandag, Maart 2, 2015 / Last Modified: Donderdag, Maart 5, 2015

Door Steve Forbes, de hoofdredacteur van Forbes Magazine en de enige journalist die vier maal de prestigieuze ‘kristallen uil’ prijs heeft gewonnen. Vertaling: Likoed Nederland, 2 maart 2015.

netanyahu washingtonHet is passend en correct – want essentieel voor onze veiligheid – dat voorzitter John Boehner de Israëlische premier Benjamin ‘Bibi’ Netanyahu heeft uitgenodigd om het Congres toe te spreken over Iran en zijn inspanningen om kernwapens te ontwikkelen, en de raketten om die overal in de wereld te brengen.

De uitnodiging heeft steun van beide partijen, omdat veel leden aan beide zijden van het gangpad de fundamentele bedreiging voor de wereldvrede herkennen, dat een Iran met kernwapens zou vormen. Zoals Winston Churchill in de jaren 1930 deed met nazi-Duitsland, luidt Netanyahu de alarmbel over de onheilspellende nucleaire en terroristische activiteiten van Iran.

Het is een boodschap die een groot deel van Europa en zelfs delen van de VS, vooral in de regering Obama, niet willen horen. De president heeft zijn intense afkeer laten blijken van de premier van Israël en van zijn weigering om te zwijgen over Obama’s wens om een Neville Chamberlain-achtige deal te sluiten met Teheran. In een flagrante inmenging in de verkiezingen van een ander land, werken medewerkers van Obama hard in Israël om moedige premier ten val te brengen.

Het Congres moet echter uit de eerste hand de waarheid horen over wat Iran doet en de vreselijke gevolgen van die activiteiten.

Dankzij Amerikaans leiderschap werden de steeds hardere opgelegde sancties een politiek schadelijke last voor de Iraanse economie. Daarom waren de mullahs bereid om rond de tafel te gaan zitten met de VS en Groot-Brittannië, Frankrijk, Rusland, China en Duitsland om een akkoord te sluiten waarin Iran zogenaamd zijn nucleaire ambities zou inslikken. De agenda van Iran was simpel: de sancties versoepelen, en vervolgens door de manco’s in het verdrag, die helemaal te omzeilen.

Het basisprobleem is dat de regering Obama een overeenkomst met Teheran wil – wat voor overeenkomst dan ook – en dat de andere partijen bij de onderhandelingen bereid zijn om daarin mee te gaan. Dit met het oog op de zakelijke contracten met Iran, zich niet bewust van de gevolgen van een radicaal regime dat in de positie zal zijn om de bom te krijgen, op het moment dat die dat wil.

‘Appeasers’ beweren dat afschrikking zal werken bij een Iran met kernwapens, net als tijdens de Koude Oorlog gebeurde met de oude Sovjet-Unie. En dat er dus niets is om je echt zorgen te maken. Israël en andere landen in het Midden-Oosten weten wel beter.

De Iraanse regering is – ondanks de immense corruptie van veel van haar leiders – een revolutionair regime.
Zijn daden door de jaren heen laten zien dat de retoriek van haar leiders meer is dan uitsluitend holle retoriek. Iran is een terreurcentrale. Het financiert en levert wapens aan Hamas, Hezbollah en allerlei andere islamitische terroristen organisaties.
Als de VS stilzwijgend haar verzet tegen een Iraanse kerncentrale opgeeft, dan kunnen andere landen niet achterblijven met het bouwen van hun eigen kernwapens, waaronder Turkije, Saoedi-Arabië en Egypte.

Dat soort proliferatie verhoogt de kans op een nucleaire oorlog enorm. We zagen in 1914 hoe het toenmalige centrum van de beschaving ondergedompeld werd in een catastrofale oorlog. Zelfs tijdens de Koude Oorlog gingen Washington en Moskou tot de rand van een nucleaire holocaust tijdens de Cubacrisis. (President John Kennedy was zich er tijdens die beladen dagen terdege bewust van hoe de gebeurtenissen in 1914 de Europese leiders hadden meegesleurd.)
Met kernwapens in zoveel onstabiele handen, wordt een catastrofe bijna een zekerheid. Bovendien zal de wijdverspreide kennis over hoe de bom te fabriceren zeker in handen vallen van terroristen. Dat is de allereerste reden waarom de VS deze nucleaire proliferatie moet voorkomen.

Onheilspellend genoeg heeft Iran blijkbaar een intercontinentale ballistische raket ontwikkeld die niet alleen Israël, maar ook Europa kan bereiken. Het zal niet lang meer duren voordat de mullahs raketten met nucleaire lading ontwikkeld zullen hebben die tegen de Verenigde Staten gericht zullen zijn. Het is geen verrassing dat de huidige onderhandelingen geen betrekking hebben op de Iraanse raket-ontwikkeling.

Een andere factor Obama en zijn appeasement-gezinde volgelingen bewust negeren is de existentiële dreiging die Iran vormt voor Israël. Gezien de omvang van de Joodse staat heeft het geen ruimte om fouten te maken. Een Iran met kernwapens zal de Israëlische leiders in een gevaarlijke, vinger-aan-de-knop situatie brengen.
Israël is een cruciale bondgenoot van de VS, strategisch en moreel. Het is de enige duurzame democratie in het Midden-Oosten. Met slechts 8 miljoen mensen, heeft Israël de Europese Unie met een bevolking van meer dan 400 miljoen overtroffen op het gebied van hoogwaardige technologie, concurrerend met Silicon Valley. Het werd geboren uit de as van de Holocaust. De vernietiging van Israël zou, uiteindelijk, het einde van de westerse beschaving betekenen; de morele nederlaag van een dergelijke gebeurtenis zou vrijwel onmogelijk overkomen kunnen worden.

Het is niet alleen Israël, dat geschokt is door wat de plannen van Iran. Toen Israël bijna preventieve actie tegen Teheran ondernam in 2012, waren landen als Saoedi-Arabië opmerkelijk openhartig over hun steun voor Israëlische militaire acties die de Iraanse nucleaire installaties zouden stilleggen of vernietigen.

President Obama is zich ofwel niet bewust van dit alles of vindt met zijn perverse wereldbeeld dat deze dingen er niet veel toe doen. Iran weet dat Obama wanhopig naar een overeenkomst verlangt. Het denkt dat hoe langer zij Obama’s voorwaarden weigeren te accepteren, hoe meer concessies hij zal aanbieden.

Een overeenkomst verandert in het tegendeel, het zal op een overgave neerkomen. Het zal erop neerkomen dat Iran zal worden toegestaan om een kernbom te kunnen maken op het moment dat zij dat wil. Obama en minister van Buitenlandse Zaken John Kerry zullen verkondigen dat als Teheran de bom daadwerkelijk gaat maken, dat de VS ruim de tijd hebben om ze te stoppen voordat de Iraniërs dat daadwerkelijk kunnen doen.

Onzin. Het heeft een heel moeilijke drempel van uraniumverrijking al overschreden. De mullahs zijn ook verder gegaan op het gebied van plutonium. Teheran heeft schaamteloos het Internationaal Atoomenergie Agentschap de toegang tot zijn nucleaire installaties ontzegd.

Het Amerikaanse Congres overweegt de wetgeving die door de senatoren Robert Menendez (Democraat) en senator Mark Kirk (Republikein) is voorgesteld. Die zouden zware sancties opleggen aan Iran, indien geen overeenstemming zou worden bereikt op de deadline van 30 juni. Tweemaal eerder werden deadlines van de onderhandelingen termijnen uitgesteld. Dit zou echter Iran duidelijk maken: geef toe of houd op. Obama is natuurlijk tegen. Hij wil niets dat zijn gevaarlijke houding van verfoeilijke appeasement van een kwaadaardig regime in gevaar kan brengen.
De president hielp schandalig genoeg zelfs de Britse premier te hulp om de rol van ongeregistreerde lobbyist te spelen om senatoren op te roepen om het Menendez-Kirk wetsvoorstel te blokkeren.

Dat brengt ons naar het punt waarom voorzitter John Boehner binnen zijn bevoegdheden handelde met zijn uitnodiging aan Netanyahu.
Een dergelijk belangrijk verdrag met Iran, zoals dat gewenst wordt door Obama, moet krachtens de Grondwet aan de Amerikaanse Senaat worden voorgelegd ter bekrachtiging.
Obama heeft de Grondwet met voeten getreden door herhaaldelijk wetten te veranderen. Hij wil geen betrokkenheid van het parlement, juist omdat het debat glashelder zou laten zien wat voor gevaarlijke overeenkomst hij zou hebben ontworpen.
De belangrijkste Democraat in de Senaatscommissie voor Buitenlandse Zaken, Robert Menendez, verklaarde onlangs:
“Hoe meer ik hoor van de regering en wat zij te melden heeft, hoe meer het klinkt of die punten rechtstreeks uit Teheran komen.”

Toen president Obama in zijn State of the Union verklaarde dat Iran “de voortgang van zijn nucleaire programma had gestopt en zijn voorraden nucleair materiaal had verminderd,” kon hoongelach worden gehoord van elke geheime dienst in de wereld.

Het Congres is een eigen tak van de overheid. Het direct horen van Netanyahu valt ruim binnen haar bevoegdheden, zeker op een zo belangrijk onderwerp.

Overigens, in 2011 probeerde voorzitter Boehner een uitnodiging Netanyahu met het Witte Huis af te stemmen. Obama gaf Boehner een klap in zijn gezicht door deze hoffelijkheid te negeren.

 

Meer over het Iraanse atoomprogramma:

 


 

Speech of Israeli prime minister Benjamin Netanyahu to AIPAC, March 2, 2015.

“Thank you. Wow, 16,000 people. Anyone here from California? Florida? New York?

Well, these are the easy ones. How about Colorado? Indiana? I think I got it. Montana? Texas?

You’re here in record numbers. You’re here from coast to coast, from every part of this great land. And you’re here at a critical time. You’re here to tell the world that reports of the demise of the Israeli-U.S. relations are not only premature, they’re just wrong.

You’re here to tell the world that our alliance is stronger than ever.

And because of you, and millions like you, across this great country, it’s going to get even stronger in the coming years.

Thank you Bob Cohen, Michael Kassen, Howard Kohr and all the leadership of AIPAC. Thank you for your tireless, dedicated work to strengthen the partnership between Israel and the United States.

I want to thank, most especially, Members of Congress, Democrats and Republicans. I deeply appreciate your steadfast support for Israel, year in, year out. You have our boundless gratitude.

I want to welcome President Zeman of the Czech Republic. Mr. President, Israel never forgets its friends. And the Czech people have always been steadfast friends of Israel, the Jewish people, from the days of Thomas Masaryk at the inception of Zionism.

You know, Mr. President, when I entered the Israeli army in 1967, I received a Czech rifle. That was one of the rifles that was given to us by your people in our time of need in 1948. So thank you for being here today.

Also here are two great friends of Israel, former Prime Minister of Spain Jose Maria Aznar and as of last month, former Canadian Foreign Minister John Baird. Thank you both for your unwavering support. You are true champions of Israel, and you are, too, champions of the truth.

I also want to recognize the U.S. Ambassador to Israel, Dan Shapiro, for your genuine friendship, Dan, and for the great job you’re doing representing the United States and the State of Israel.

And I want to recognize the two Rons. I want to thank Ambassador Ron Prosor for the exemplary job he’s doing at the U.N. in a very difficult forum.

And I want to recognize the other Ron, a man who knows how to take the heat, Israel’s ambassador to the United States, Ron Dermer. Ron, I couldn’t be prouder to have you representing Israel in Washington.

And finally, I want to recognize my wife, Sara, whose courage in the face of adversity is an inspiration to me. Sara divides her time as a child psychologist, as a loving mother, and her public duties as the wife of the prime minister. Sara, I’m so proud to have you here with me today, to have you with me at my side always.

My friends, I bring greetings to you from Jerusalem, our eternal undivided capital.

And I also bring to you news that you may not have heard. You see, I’ll be speaking in Congress tomorrow.

You know, never has so much been written about a speech that hasn’t been given. And I’m not going to speak today about the content of that speech, but I do want to say a few words about the purpose of that speech.

First, let me clarify what is not the purpose of that speech. My speech is not intended to show any disrespect to President Obama or the esteemed office that he holds. I have great respect for both.

I deeply appreciate all that President Obama has done for Israel, security cooperation, intelligence sharing, support at the U.N., and much more, some things that I, as prime minister of Israel, cannot even divulge to you because it remains in the realm of the confidences that are kept between an American president and an Israeli prime minister. I am deeply grateful for this support, and so should you be.

My speech is also not intended to inject Israel into the American partisan debate. An important reason why our alliance has grown stronger decade after decade is that it has been championed by both parties and so it must remain.

Both Democratic and Republican presidents have worked together with friends from both sides of the aisle in Congress to strengthen Israel and our alliance between our two countries, and working together, they have provided Israel with generous military assistance and missile defense spending. We’ve seen how important that is just last summer.

Working together, they’ve made Israel the first free trade partner of America 30 years ago and its first official strategic partner last year.

They’ve backed Israel in defending itself at war and in our efforts to achieve a durable peace with our neighbors. Working together has made Israel stronger; working together has made our alliance stronger.

And that’s why the last thing that anyone who cares about Israel, the last thing that I would want is for Israel to become a partisan issue. And I regret that some people have misperceived my visit here this week as doing that. Israel has always been a bipartisan issue.

Israel should always remain a bipartisan issue.

Ladies and gentlemen, the purpose of my address to Congress tomorrow is to speak up about a potential deal with Iran that could threaten the survival of Israel. Iran is the foremost state sponsor of terrorism in the world.

Look at that graph. Look at that map. And you see on the wall, it shows Iran training, arming, dispatching terrorists on five continents. Iran envelopes the entire world with its tentacles of terror. This is what Iran is doing now without nuclear weapons. Imagine what Iran would do with nuclear weapons.

And this same Iran vows to annihilate Israel. If it develops nuclear weapons, it would have the means to achieve that goal. We must not let that happen.

And as prime minister of Israel, I have a moral obligation to speak up in the face of these dangers while there’s still time to avert them. For 2000 years, my people, the Jewish people, were stateless, defenseless, voiceless.
We were utterly powerless against our enemies who swore to destroy us. We suffered relentless persecution and horrific attacks. We could never speak on our own behalf, and we could not defend ourselves.

Well, no more, no more.

The days when the Jewish people are passive in the face of threats to annihilate us, those days are over. Today in our sovereign state of Israel, we defend ourselves. And being able to defend ourselves, we ally with others, most importantly, the United States of America, to defend our common civilization against common threats.

In our part of the world and increasingly, in every part of the world, no one makes alliances with the weak. You seek out those who have strength, those who have resolve, those who have the determination to fight for themselves. That’s how alliances are formed.

So we defend ourselves and in so doing, create the basis of a broader alliance.

And today, we are no longer silent; today, we have a voice. And tomorrow, as prime minister of the one and only Jewish state, I plan to use that voice.

I plan to speak about an Iranian regime that is threatening to destroy Israel, that’s devouring country after country in the Middle East, that’s exporting terror throughout the world and that is developing, as we speak, the capacity to make nuclear weapons, lots of them.

Ladies and gentlemen, Israel and the United States agree that Iran should not have nuclear weapons, but we disagree on the best way to prevent Iran from developing those weapons.

Now, disagreements among allies are only natural from time to time, even among the closest of allies. Because they’re important differences between America and Israel.

The United States of America is a large country, one of the largest. Israel is a small country, one of the smallest.

America lives in one of the world’s safest neighborhoods. Israel lives in the world’s most dangerous neighborhood. America is the strongest power in the world. Israel is strong, but it’s much more vulnerable. American leaders worry about the security of their country. Israeli leaders worry about the survival of their country.

You know, I think that encapsulates the difference. I’ve been prime minister of Israel for nine years. There’s not a single day, not one day that I didn’t think about the survival of my country and the actions that I take to ensure that survival, not one day.

And because of these differences, America and Israel have had some serious disagreements over the course of our nearly 70-year-old friendship.

Now, it started with the beginning. In 1948, Secretary of State Marshall opposed David Ben-Gurion’s intention to declare statehood. That’s an understatement. He vehemently opposed it. But Ben-Gurion, understanding what was at stake, went ahead and declared Israel’s independence.

In 1967, as an Arab noose was tightening around Israel’s neck, the United States warned Prime Minister Levi Eshkol that if Israel acted alone, it would be alone. But Israel did act — acted alone to defend itself.

In 1981, under the leadership of Prime Minister Menachem Begin, Israel destroyed the nuclear reactor at Osirak. The United States criticized Israel and suspended arms transfers for three months.

And in 2002, after the worst wave of Palestinian terror attacks in Israel’s history, Prime Minister Sharon launched Operation Defensive Shield. The United States demanded that Israel withdraw its troops immediately, but Sharon continued until the operation was completed.

There’s a reason I mention all these. I mention them to make a point. Despite occasional disagreements, the friendship between America and Israel grew stronger and stronger, decade after decade.

And our friendship will weather the current disagreement, as well, to grow even stronger in the future. And I’ll tell you why; because we share the same dreams.

Because we pray and hope and aspire for that same better world; because the values that unite us are much stronger than the differences that divide us values like liberty, equality, justice, tolerance, compassion.

As our region descends into medieval barbarism, Israel is the one that upholds these values common to us and to you.

As Assad drops bell bombs on his own people, Israeli doctors treat his victims in our hospitals right across the fence in the Golan Heights

As Christians in the Middle East are beheaded and their ancient communities are decimated, Israel’s Christian community is growing and thriving, the only one such community in the Middle East.
As women in the region are repressed, enslaved, and raped, women in Israel serve as chief justices, CEOs, fighter pilots, two women chief justices in a row. Well, not in a row, but in succession. That’s pretty good.

In a dark, and savage, and desperate Middle East, Israel is a beacon of humanity, of light, and of hope.

Ladies and gentlemen, Israel and the United States will continue to stand together because America and Israel are more than friends. We’re like a family. We’re practically mishpocha.

Now, disagreements in the family are always uncomfortable, but we must always remember that we are family.

Rooted in a common heritage, upholding common values, sharing a common destiny. And that’s the message I came to tell you today. Our alliance is sound. Our friendship is strong. And with your efforts it will get even stronger in the years to come.

Thank you, AIPAC. Thank you, America. God bless you all.

3 reacties op “Waarom Netanyahu, de Churchill van onze tijd, het Congres moet toespreken

  1. […] Waarom Netanyahu, de Churchill van onze tijd, het Congres moet toespreken. […]

  2. […] Waarom Netanyahu, de Churchill van onze tijd, het Congres moet toespreken. […]

  3. […] Waarom Netanyahu, de Churchill van onze tijd, het Congres moet toespreken. […]

-- Reacties gesloten.